ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ

  ΚΑΘΩΣ ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ απ’ το δείλι διαπερνούσαν τα σύννεφα που έμοιαζαν με πελώρια μπαμπάκια, προσέδιδαν χρυσαφιές αποχρώσεις στην αποβάθρα. Κι έτσι όπως είχα βολευτεί στο κάθισμά μου, αγνάντευα την τέχνη που μου είχε χαρίσει η φύση, ενόσω ο συρμός είχε ξεκινήσει το αέναο ταξίδι του. Με τ’ ακουστικά στ’ αφτιά και με μια τσάντα πλάτης παραγεμισμένη να κρέμεται απ’ την αγκαλιά μου σαν μωρό παιδί, παρατηρούσα την κυρία– η οποία έμοιαζε με εξήντα-κάτι χρόνια– που καθόταν αντίκρυ μου. Ο χρόνος φαινόταν να έχει αφήσει τα σημάδια του στο πρόσωπό της, όμως κάτι στην αύρα της εμφυσούσε καλοσύνη. Έτσι όπως διάβαζε το βιβλίο της– στα πόδια της είχε φυλαγμένη τη βαλίτσα της και μια σακούλα από κάποιο γνωστό ζαχαροπλαστείο της Αθήνας– ένα κατακόκκινο τριανταφυλλάκι ξεγλίστρησε από τις αποσκευές της και σωριάστηκε κατάχαμα.  Αίφνης σηκώθηκα να το περιμαζέψω. Την ίδια στιγμή έκλεισε το βιβλίο παραχώνοντας τον δείκτη της στη σελίδα που διάβαζε για να μην χαθεί και μου χαμογέλασε. Κι έτσι όπ...

Όποιος έχει την καρδιά, έχει και το κορμί. ―  Chrétien De Troyes Δευτέρα, 6 Ιουλίου 1980 Κολλητέ Γιώργο, Προχθές φτάσαμε στο νησί και εγκατασταθήκαμε στο σπίτι της θείας μου, της Ελένης. Φτάσαμε βράδυ κι ο ουρανός χάριζε απλόχερα αστροφεγγιά. Μπορεί να είχε πέσει κάπως η θερμοκρασία, ωστόσο η υγρασία ήταν ανυπόφορη. Το σπίτι της θείας Ελένης (να σου θυμίσω πως η θεία Ελένη είναι η αδερφή της μαμάς μου) βρίσκεται σ’ έναν λόφο αντίκρυ της θάλασσας. Όλο το βράδυ άκουγα τα κύματα να ψιθυρίζουν αιώνια μυστικά, καθώς παραδινόμουν σ’ έναν βαθύ ύπνο. Όταν ξύπνησα, έμεινα να χουζουρεύω κάμποση ώρα στο κρεβάτι. Ο νους μου σεργιάνιζε πάλι στη γειτονιά μας. Φανταζόμουν εμάς να τρέχουμε πάνω-κάτω στον χωμάτινο δρόμο, να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα και να χανόμαστε στους δρόμους παίζοντας κρυφτό. Ακούω τη μαμά να με φωνάζει. Οπότε θα πρέπει να βιαστώ και να κλείσω το γράμμα. Θα σου γράψω το συντομότερο.   Υ.Γ.: Ξέχασα να σου πω: ο μπαμπάς δεν ήρθε μαζί μας. Έμεινε πίσω στην Αθήνα για δουλε...