ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ

  ΚΑΘΩΣ ΤΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ απ’ το δείλι διαπερνούσαν τα σύννεφα που έμοιαζαν με πελώρια μπαμπάκια, προσέδιδαν χρυσαφιές αποχρώσεις στην αποβάθρα. Κι έτσι όπως είχα βολευτεί στο κάθισμά μου, αγνάντευα την τέχνη που μου είχε χαρίσει η φύση, ενόσω ο συρμός είχε ξεκινήσει το αέναο ταξίδι του. Με τ’ ακουστικά στ’ αφτιά και με μια τσάντα πλάτης παραγεμισμένη να κρέμεται απ’ την αγκαλιά μου σαν μωρό παιδί, παρατηρούσα την κυρία– η οποία έμοιαζε με εξήντα-κάτι χρόνια– που καθόταν αντίκρυ μου. Ο χρόνος φαινόταν να έχει αφήσει τα σημάδια του στο πρόσωπό της, όμως κάτι στην αύρα της εμφυσούσε καλοσύνη. Έτσι όπως διάβαζε το βιβλίο της– στα πόδια της είχε φυλαγμένη τη βαλίτσα της και μια σακούλα από κάποιο γνωστό ζαχαροπλαστείο της Αθήνας– ένα κατακόκκινο τριανταφυλλάκι ξεγλίστρησε από τις αποσκευές της και σωριάστηκε κατάχαμα.  Αίφνης σηκώθηκα να το περιμαζέψω. Την ίδια στιγμή έκλεισε το βιβλίο παραχώνοντας τον δείκτη της στη σελίδα που διάβαζε για να μην χαθεί και μου χαμογέλασε. Κι έτσι όπ...

Όποιος έχει την καρδιά, έχει και το κορμί. ―  Chrétien De Troyes Δευτέρα, 6 Ιουλίου 1980 Κολλητέ Γιώργο, Προχθές φτάσαμε στο νησί και εγκατασταθήκαμε στο σπίτι της θείας μου, της Ελένης. Φτάσαμε βράδυ κι ο ουρανός χάριζε απλόχερα αστροφεγγιά. Μπορεί να είχε πέσει κάπως η θερμοκρασία, ωστόσο η υγρασία ήταν ανυπόφορη. Το σπίτι της θείας Ελένης (να σου θυμίσω πως η θεία Ελένη είναι η αδερφή της μαμάς μου) βρίσκεται σ’ έναν λόφο αντίκρυ της θάλασσας. Όλο το βράδυ άκουγα τα κύματα να ψιθυρίζουν αιώνια μυστικά, καθώς παραδινόμουν σ’ έναν βαθύ ύπνο. Όταν ξύπνησα, έμεινα να χουζουρεύω κάμποση ώρα στο κρεβάτι. Ο νους μου σεργιάνιζε πάλι στη γειτονιά μας. Φανταζόμουν εμάς να τρέχουμε πάνω-κάτω στον χωμάτινο δρόμο, να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα και να χανόμαστε στους δρόμους παίζοντας κρυφτό. Ακούω τη μαμά να με φωνάζει. Οπότε θα πρέπει να βιαστώ και να κλείσω το γράμμα. Θα σου γράψω το συντομότερο.   Υ.Γ.: Ξέχασα να σου πω: ο μπαμπάς δεν ήρθε μαζί μας. Έμεινε πίσω στην Αθήνα για δουλε...

« Αγάπη · η μοναδική απάντηση στο ζήτημα της ανθρώπινης ύπαρξης». ― Erich Fromm ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ πέφτουν μονότονα, ρυθμικά και ακατάπαυστα σε μια πόλη μουντή και γκρίζα όπως οι κάτοικοί της. Τα τελευταία είκοσι χρόνια βρέχει συνεχώς και ο ήλιος δεν έχει φανεί ούτε για μια φευγαλέα στιγμή. Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η ανελέητη και μοχθηρή βροχή έχει σβήσει για τα καλά τον ήλιο και μαζί του το χαμόγελο από τα πρόσωπά όλων των ανθρώπων. Οι καρδιές πλέον όλων είναι ψυχρές και παγωμένες, εξαιτίας ενός χειμώνα που δεν λέει να φύγει – ίσως και να μην τον αφήνουν να φύγει. Σε μιαν άκρη, στο μουσκεμένο πεζοδρόμιο, δίπλα σε μια λακκούβα με λασπόνερα, ένας γεράκος, κοκκαλιάρικος σκύλος ψυχορραγεί. Όμως όποιος περνάει δίπλα του είτε τον αγνοεί επιδεκτικά είτε αποστρέφει με αηδία το βλέμμα του κάνοντας μιαν ευχή: μακάρι να πεθάνει το βρομόσκυλο! Σε κανενός την καρδιά δεν είχε μείνει στάλα αγάπης, καλοσύνης και φιλότιμου. Εδώ πού τα λέμε, αυτές οι έννοιες ίσως να μην υπάρχουν σε κανένα λεξιλόγ...

" Όλοι σ’ αγαπάνε, όταν είσαι δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη. "  – John Lennon    ΣΤΗ ΖΩΗ , λένε, έρχεσαι χωρίς να το επιλέξεις. Κι άπαξ και γεννηθείς, αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη των πράξεών σου. Απ’ το πρώτο κλάμα ως το τελευταίο βλεφάρισμα, πρέπει ν’ αγωνίζεσαι για κάτι. Κι αυτό το κάτι όταν το κατακτάς, δε σηματοδοτεί αυτομάτως και τη λήξη του πολέμου. Πάντα θα υπάρχει εκεί έξω και κάτι ακόμα για το οποίο θα μάχεσαι. Μπορεί στη ζωή να έρχεσαι χωρίς να το επιλέξεις, ωστόσο μπορείς να επιλέξεις πότε θ’ ανοίξεις για στερνή φορά την πόρτα που οδηγεί στον Άδη, αφήνοντας μια για πάντα πίσω σου αυτόν τον αέναο πόλεμο για μιαν Ελένη. Για να διαβάζετε αυτές τις αράδες, σημαίνει πως ήρθε η ώρα ν’ ανοίξω την πόρτα που οδηγεί στην άλλη πλευρά. Για την ακρίβεια, δεν ήρθε απλώς η ώρα, παρήλθε. Δεν χρειάζεται να κατηγορήσετε κανέναν γι’ αυτή μου την απόφαση μήτε να κλάψετε πικρά. Σ’ αυτό τον κόσμο μπορεί να έφτασα δίχως τη δική μου επιλογή, ο θάνατός μου, ωστόσο, ήταν...

"Δεν υπάρχει αγριότερο θηρίο απ' τον άνθρωπο,  όταν κατέχει δύναμη ίση με το πάθος του."  – Πλούταρχος ΦΟΒΑΣΑΙ; ,   με ρώτησε διστακτικά, και η θηλιά στο λαιμό του άρχισε να στενεύει όλο και περισσότερο για κάθε λεπτό που κυλούσε. Ένας αόρατος φόβος τον έσφιγγε στην αγκαλιά του. Το πρόσωπό του είχε χάσει το χρώμα του και στα μάτια του απλώθηκε μια σκιά που μπορούσε να σκεπάσει όλο τον κόσμο. Για λίγο σάστισα, δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Φυσικά και φοβόμουν. Είχα παραλύσει απ' τον τρόμο, ωστόσο δεν μπορούσα να του το πω. Ως μεγαλύτερος έπρεπε να φανώ γενναίος φυσικά. Κράτησα μετά μανίας τα δάκρυα που σκάλιζαν τα μάτια μου για να δραπετεύσουν και του πέταξα ένα ξερό "όχι". Όχι, δεν φοβάμαι, μικρέ. Με κοίταξε διερευνητικά. Έπειτα από λίγο πήρε τα μάτια του από πάνω μου και τα έριξε ευθεία πίσω μου. Κάτι τον τρόμαξε τόσο, που του έκοψε την ανάσα. Αμέσως ο πανικός έσκασε σαν βόμβα πλάι μας. Δεν χρειάστηκε να μου το πει – το είχα καταλάβει: Μας...