ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ

Για όλα τ' αστέρια που έσβησαν.  Άδικα. "ΚΟΙΤΑ" , ΕΙΠΕ ΚΙ ΕΔΕΙΞΕ με το μικροσκοπικό χεράκι της τον έναστρο ουρανό, "δεν είναι πολύ όμορφος;"  Το αεράκι τής χάιδεψε τα μαλλιά. Μαζί του έφερε και λίγη αλμύρα απ' τη θάλασσα που κοιμόταν γαλήνια δίπλα τους.  "Δεν είναι από μόνος του όμορφος" απάντησε και πέταξε ένα βότσαλο στη θάλασσα προκαλώντας ταραχή - λίγα μικρά κύματα εμφανίστηκαν στο σημείο που έπεσε η πέτρα και χάθηκαν στο άψε-σβήσε.  "Τι θες να πεις;" Παραξενεύτηκε απ' την απάντησή του.  Ένα αστέρι διέγραψε μια χρυσαφιά πορεία στον νυχτερινό ουρανό. Έκανε μια μικρή βόλτα για στερνή φορά ανάμεσα στα υπόλοιπα άστρα.  Και χάθηκε. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μαζί του εξαφανίστηκε και η χρυσαφένια ανταύγεια που το ακολουθούσε σαν σκυλί.  "Όμορφο τον κάνουνε τ' αστέρια", είπε και το βλέμμα του χάθηκε στο άπειρο τού διαστήματος.  Ο ουρανός, εκείνο το βράδυ, ξερνούσε αστροφεγγιά.  ...

Πρωτομαγιά κι ο Άδης έβαλε τα γιορτινά κόκκινες παπαρούνες στόλισαν τα βουνά μικρά παιδιά τρέχουν στα λιβάδια με χαρά κι ο κάτω κόσμος μοιάζει με παιδική χαρά. Αχ και ν' απεργούσαν όλοι  στης καρδιάς το μοιρολόι  Αχ και να γυρνούσαν κι οι νεκροί  απ' του κάτω κόσμου τη φυλακή.  Πρωτομαγιά κι ο Άδης έβαλε τα γιορτινά  κόκκινες παπαρούνες στόλισαν τα βουνά  μικρά παιδιά τρέχουν στα λιβάδια με χαρά  κι ο κάτω κόσμος μοιάζει με παιδική χαρά.  Αχ και να σ' έβλεπα ξανά  στου ονείρου τ' απατηλά νερά  Αχ και να σ' έβλεπα μπρος μου  και ας γινόμουν ξανά δικός σου.

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ τού γέρικου ζευγαριού λάμπουν από ευτυχία. Το τραπέζι ανυπομονεί να υποδεχτεί τα υπέροχα φαγητά που ετοιμάστηκαν για την περίσταση και τους οικοδεσπότες που θα γιορτάσουν την επιστροφή τού μοναχογιού τους απ’ τον πόλεμο. Η πόρτα στέκεται αγέρωχη, περιμένοντας καρτερικά εκείνο το γλυκό χτύπημα στα σωθικά της απ’ τα δάχτυλα τού αυτεπιστρόφου υιού της οικογένειας. Ακόμη και το αρισμαρί, που είναι φυτεμένο σε μια γωνίτσα στο κατώφλι τού σπιτιού, έχει πεθυμήσει τα χάδια του. Το χτύπημα στην πόρτα θα φτάσει σα λυτρωτική βροχή στις καρδιές τους που μοιάζουν με διψασμένα χωράφια. Η ζωή τους, όμως, θα μοιάζει με φρέαρ που αναβλύζει πόνο, θλίψη και πίκρα, μόλις μάθουν, ότι ο γιος τους σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό, λίγο πριν φτάσει στο σπίτι. Ένα καρέ του  Fotografico50  που ξεχειλίζει θλίψη, δώρο για τον κήπο τού Επίμονου Κηπουρού.  *Το Tutto Nero  δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα " 120 λέξεις" και συγκαταλέγεται, επίσης, στις μικροσκοπικές ιστορίες ...

Κάν' τη φιλία πανοπλία να σε φυλά απ' του ντουνιά τα κρύα. Κάνε τα φιλιά παρηγοριά ωσότου να κάνει πάλι ξαστεριά. Στην καρδιά φυσά τ' αγιάζι  για να διώξει το μαράζι.  Στην καρδιά φυσά τ' αγέρι  σ' αγαπώ, μικρό ξεφτέρι.  Κάν' τη φιλία πανοπλία  να σε φυλά απ' του Θεού τη μανία.  Κάνε τα φιλιά παρηγοριά  ωσότου νά 'ρθει πάλι η λευτεριά.  Στην καρδιά φυσά τ' αγιάζι  για να διώξει το μαράζι.  Στην καρδιά φυσά τ' αγέρι  σ' αγαπώ, μικρό ξεφτέρι.

Ανθρωπάκια του σωλήνα δίχως μυαλό και δίχως ουσία γεννοβολάν κάθε μήνα και προσεύχονται στην Παναγία.  Μόνα τους κρέμονται απ' το σταυρό  προσδοκώντας ανάσταση νεκρών.  Ανθρωπάκια ενός Θεού που τους άφησε γι' αλλού κλαίν' τη μοίρα τους και πάλι κλεισμένα σ' ένα μπουκάλι. Ανθρωπάκια μου, καημένα  πώς είστ' έτσι σακατεμένα;  Ανθρωπάκια μου, καημένα  πώς μου μοιάζετε ένα ένα; Πάλι κρέμονται απ' το σταυρό κάνοντας το δάκρυ τους νερό.

Ο Εγκέλαδος στέκεται μπροστά σ' ένα γραφείο και περιμένει. Η Γραμματέας μιλάει στο τηλέφωνο αγνοώντας τον, παντελώς.  ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (στο τηλέφωνο) Ναι, χρυσό μου... Στο φέισμπουκ τον γνώρισα. Αφρικανός... Σαν μαύρη σοκολάτα... Αχ! Δεν σου είπα και το άλλο- ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ (την διακόπτει) Συγγνώμη... ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (τον αγνοεί και συνεχίζει να μιλάει στο τηλέφωνο) Μου είπε να πάω να τον γνωρίσω από κοντά. Τον έχω τρελάνει. Μου είπε να πάω να μου το δείξει. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μεγάλο το έχει... Εικοσιένα... (παύση) Τι πόντους, καλέ! Κρεβατοκάμαρες. Με κάλεσε να δω το σπίτι του... Τι σπίτι, παλάτι! ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ Συγγνώμη, από το υπουργείο προστασίας του πολίτη μού είπανε να έρθω σε σας... ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ (στον Εγκέλαδο) Απαπα... Τι θες, χρυσό μου; Δε βλέπεις ότι είμαι απασχολημένη; Πνίγομαι... ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ (μονολογεί) Ο Νώε φταίει με την κιβωτό του... Που δεν πνιγήκατε μια και καλή. Να σου πω, κυρά μου, ήρθα για ένα σεισμό δέκα ρίχτερ και μου...

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΓΡΑΦΙΑΣ , οι περισσότεροι ως επί το πλείστον θέλουν να ανακαλύψουν την αιτία που σε σπρώχνει στο γράψιμο. "Μου δίνει απόλυτη ελευθερία - φτερά για να πετάξω" ίσως να απαντούσε αμέσως και χωρίς καν να το σκεφτεί κάποιος νέος γραφιάς. Κάποιος άλλος ίσως θα έλεγε "με το γράψιμο ξορκίζω τους δαίμονές μου - ανάβω το φως και τους στέλνω στο διάολο". "Γουστάρω να γράφω - ζω για τις φιλοφρονήσεις" ίσως συμπλήρωνε κάποιος άλλος. "Με το γράψιμο ανοίγω πόρτες και παράθυρα για τη χώρα του Ποτέ - έτσι αντιμετωπίζω τα δύσκολα" θα απαντούσε κάποιος άλλος γραφιάς. "Μ' αρέσει να ξυπνάω συναισθήματα και να αγγίζω τις ψυχές των ανθρώπων". "Θέλω να δημιουργώ ανθρώπους απ' το μηδέν - να νιώθω σαν μικρός θεούλης". Αυτά κι άλλα τόσα θα μπορούσαν να είναι η πιθανή απάντηση. Όλα ωραία. Όλα καλά. Όλα σωστά. Θα συμφωνήσω πως ισχύουν όλα τα παραπάνω, είτε αυτούσια είτε στο σύνολό τους. Όλα...