Το αεράκι ενός γραφιά

ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΝΕΟΣ ΓΡΑΦΙΑΣ, οι περισσότεροι ως επί το πλείστον θέλουν να ανακαλύψουν την αιτία που σε σπρώχνει στο γράψιμο.

"Μου δίνει απόλυτη ελευθερία - φτερά για να πετάξω" ίσως να απαντούσε αμέσως και χωρίς καν να το σκεφτεί κάποιος νέος γραφιάς.

Κάποιος άλλος ίσως θα έλεγε "με το γράψιμο ξορκίζω τους δαίμονές μου - ανάβω το φως και τους στέλνω στο διάολο".

"Γουστάρω να γράφω - ζω για τις φιλοφρονήσεις" ίσως συμπλήρωνε κάποιος άλλος.

"Με το γράψιμο ανοίγω πόρτες και παράθυρα για τη χώρα του Ποτέ - έτσι αντιμετωπίζω τα δύσκολα" θα απαντούσε κάποιος άλλος γραφιάς.

"Μ' αρέσει να ξυπνάω συναισθήματα και να αγγίζω τις ψυχές των ανθρώπων".

"Θέλω να δημιουργώ ανθρώπους απ' το μηδέν - να νιώθω σαν μικρός θεούλης".

Αυτά κι άλλα τόσα θα μπορούσαν να είναι η πιθανή απάντηση.

Όλα ωραία. Όλα καλά. Όλα σωστά.

Θα συμφωνήσω πως ισχύουν όλα τα παραπάνω, είτε αυτούσια είτε στο σύνολό τους.

Όλα ωραία. Όλα καλά. Όλα σωστά.

Μα κάτι λείπει.

Κάποιον μπορεί να τον γεμίζουν όλα τα παραπάνω. Εμένα όμως δεν με καλύπτουν απόλυτα. Κάτι λείπει. Κάτι μου λείπει.

Και αυτό που λείπει, μου το θύμισε ένας φίλος μου χθες το βράδυ.

Θέλω μέσω αυτών που γράφω -είτε πρόκειται για πατάτες είτε όχι- να δίνω δουλειά στους φίλους μου. Να δουλεύουμε όλοι κάτω από την ίδια "στέγη". Να είμαστε μία ομάδα. Να έχουν τα χρήματα -και αυτοί κι εγώ- για να μπορούν να ταΐσουν την οικογένειά τους κι έπειτα τον ίδιο τους τον εαυτό. 

Αν κάτι απ' τα όσα γράφω, καταφέρει και δώσει δουλειά σε κάποιον φίλο μου, τότε εκείνο το αεράκι που φυσάει στην καρδιά μου κάθε φορά που γράφω, δεν το αλλάζω με τίποτα.

Ισόβια δικός σας,

Άλλος Ένας Πήτερ Παν