Δεν είχα ούτε κι εγώ εισιτήριο

ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΟΥΤΕ ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ, ΟΤΑΝ ΜΠΗΚΑΝΕ ΜΕΣΑ ΟΙ ΕΛΕΓΚΤΕΣ. Αναψοκοκκίνισα στην διαπίστωση και μόνο ότι με πλησιάζουν. Ντράπηκα τόσο πολύ, που ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Ένας από δαύτους, σαν να με έβαλε στόχο, ήθελε να με χτυπήσει με το βέλος του· μόνο που δεν είχε καλό σημάδι και αστόχησε. Το βέλος του, όμως, καρφώθηκε σε ένα νέο παιδί, που έστεκε λίγο πιο μπροστά μου. Σιωπή επικράτησε σε όλο το βαγόνι, σαν ένα αόρατο χέρι να μας έπιασε όλους από το λαιμό και να μας έκοψε την ανάσα. Τόσο σφιχτά, που οι καρδιές μας κόντεψαν να σπάσουν. Και το παιδί, λαβωμένο σαν ζαρκάδι, ψυχορραγούσε, ανάμεσα σε τόσα βλέμματα που είχαν καρφωθεί επάνω του· ματιές πιο επώδυνες και από το τραύμα του βέλους· ματιές που, σαν μαχαίρια, άνοιγαν πληγές στην ψυχή του. Και τα γόνατά του λύγιζαν από τον πόνο και την ντροπή.

Πόνεσε η καρδιά μου, σαν να πάθαινα ένα ελαφρύ έμφραγμα, που με έδενε στη θέση μου, αφήνοντάς με να μην κάνω απολύτως τίποτα. Δεν πλησίασα το παιδί, ούτε καν, για να δω πόσο βαθιά είναι η πληγή. Κανένας δεν έκανε τίποτα. Απραξία. Όπως μας έχουν συνηθίσει, άλλωστε, αυτήν την εποχή· καθήμενοι όλοι στους καναπέδες μας· παρακολουθώντας τις εξελίξεις της ζωής, σαν κινηματογραφική ταινία. Αποστασιοποιημένοι, σαν παρατηρητές. Κοιτούσαμε το παιδί, να σφαδάζει από τον πόνο του βασανιστηρίου και αυτό από την πλευρά του να μας καρφώνει ευθεία μέσα στα μάτια, εκλιπαρώντας μας για ένα χέρι βοηθείας. Αλλά δεν βρέθηκε ούτε μισό.

Μισός αισθανόμουν εκείνα τα λίγα λεπτά, από τη στιγμή που μπήκαν μέσα οι ελεγκτές και «έριξαν» εν ψυχρώ σε ένα ανήλικο παιδί. Θα μπορούσε να ήταν παιδί μου. Θα μπορούσε να ήταν αδερφός μου. Θα μπορούσε να ήμουν εγώ. Άλλωστε αυτή η βολή σημάδευε εμένα, και όχι τον μικρό. Σαν θύμα πολέμου που σιγά-σιγά έσβηνε το φως της ψυχής του, μπροστά στις δικές μας σκιές που τον σκεπάζανε.

Σχεδόν εκστασιασμένος, που γονάτισε ένα μικρό παιδί, ο ένας από τους ελεγκτές ήταν έτοιμος να θερίσει, με την δύναμη που άντλησε αφαιρώντας μια ζωή, κι άλλους αθώους πολίτες. Έμοιαζε με τραγωδία. Σαν σκηνή από αρχαίο δράμα· μόνο που σε αυτό το σημείο οι μάσκες είχαν πέσει. Και βλέπαμε τα πρόσωπα που αντικατόπτριζαν τις σκοτεινές και βρώμικες ψυχές μας.

Τόση βρωμιά που δεν την άντεχε και η πιο βουλωμένη μύτη. Τόση σαπίλα που η υγρασία είχε πάρει μια δυσάρεστη οσμή και έμπαινε βαθιά μέσα μας, για να μας θυμίζει, για όλη την υπόλοιπη ζωή μας, το γεγονός πως αφήσαμε ένα παιδί να πεθάνει. Δεν βρέθηκε ούτε ένας που να έβαζε το σώμα του ασπίδα μπροστά στο δικό του εύθραυστο κορμί. Που σαν αντικείμενο ανεκτίμητης αξίας έπεσε κάτω και έσπασε, γεμίζοντας τον τόπο με θρύψαλα από την αθώα του ψυχούλα, πληρώνοντας έτσι ακριβά το εισιτήριο που δεν έχει στην τσεπούλα του· για να κάνει την καθημερινή του διαδρομή: από το σπίτι του στο φροντιστήριο και από εκεί στην αγκαλιά της μανούλας του. Μόνο που αυτή την φορά δεν έφτασε πότε στο σπίτι του και άφησε άδεια την αγκαλιά της μάνας του, που κλαίει με μαύρο δάκρυ σήμερα, ενώ όλα τα σπίτια έχουν γιορτή.

Σήμερα που όλος ο κόσμος γιορτάζει την Παναγία, την Μεγαλόχαρη, αυτή η μάνα θρηνεί τον χαμό του γιόκα της, που δεν είχε εισιτήριο για να επιστρέψει στο σπίτι και κανένας δεν βρέθηκε να τον αγκαλιάσει, να τον στηρίξει, να τον βοηθήσει, να τον βγάλει από την δύσκολη θέση, όταν έσκασε μύτη ο έλεγχος. Όλοι μας φταίμε. Όλοι μας πρέπει να κλαίμε· πως στο διάολο αφήσαμε μια σταλιά παιδί ολομόναχο; Υπάρχει άραγε διαδρομή που να αξίζει μία ζωή;

Σίγουρα αυτή η διαδρομή δεν άξιζε τη θυσία του μικρού αγοριού. Ας ανοίξει η γη να μας καταπιεί, από την ντροπή που αφήσαμε το παιδί να χαθεί μέσα στο σκότος αυτής της πόλης. Χαραμίσαμε τη φλόγα της ζωής του, μη προστατεύοντάς την να σβήσει από τον άνεμο, βυθίζοντας μας όλο και πιο βαθιά σε μια άβυσσο που μόνοι μας φτιάξαμε. Σε ένα βούρκο που αφήσαμε απ’ έξω κάθε είδους αλλήλο-.

Δεν είχα ούτε κι εγώ εισιτήριο, όταν μπήκανε μέσα οι ελεγκτές. Ντρέπομαι. Ντρέπομαι κυρίως γιατί δεν είχα ένα γαμημένο εισιτήριο, να το δώσω στον μικρό μου φίλο…