Αμαρτίαι γονέων (απόσπασμα)

ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ κρύβονταν ο μικρός Σταμάτης. Κρατιόνταν – ένας Θεός ξέρει πόσο – για να μην τον ακούσουν να κλαίει. Η ντουλάπα βρίσκονταν στην κρεβατοκάμαρα των γονιών του. Με το χέρι του έφραζε το στόμα του για να μην του ξεφύγουν τ’ αναφιλητά. Ευχόταν να είχε πεθάνει αυτός τότε που η μητέρα του απέβαλλε το δεύτερο παιδί. Παρακαλούσε τον Θεό να μπορούσε κάπως ν’ αντάλλασσε τη θέση του. Δεν άντεχε άλλο αυτό το μαρτύριο. Δεν μπορούσε να ζει για πάντα σ’ αυτό τον αέναο εφιάλτη.

Ένας κεραυνός έσκισε τον ουρανό. Το εκκωφαντικό μπουμπουνητό που ακολούθησε ακούστηκε σ’ όλη την οικουμένη.

Ξάφνου τα φώτα έσβησαν σ’ όλη την πόλη.

Όλοι έμειναν χωρίς ρεύμα. 

Γενικό μπλακ άουτ. 

Ο Σταμάτης κρυμμένος κι εγκλωβισμένος στην ντουλάπα άκουγε τα πάντα. Δεν έβλεπε, αλλά άκουγε. Τα πάντα. Τα βογγητά της μητέρας του, του έσκιζαν την καρδιά. Πώς είναι δυνατόν ένα παιδάκι να τα υπομένει όλα αυτά; Ποιος καλός Θεούλης επιτρέπει κάτι τέτοιο; Βογγητά, κραυγές, αναφιλητά. Ανακατεμένα με τα μπουμπουνητά και τη βροχή που έπεφτε μανιωδώς στα τζάμια. 

Ο μικρός έσφιγγε μ’ όση δύναμη είχε στην αγκαλιά του το λούτρινο αρκούδι του. Το οποίο, εν τω μεταξύ, είχε ποτιστεί απ’ τα δάκρυα που έπεφταν βροχή επάνω του. Ο Σταμάτης δεν μπορούσε να πάψει να κλαίει. Τουλάχιστον όμως έκλαιγε σιωπηλά. Και η καταιγίδα τον βοηθούσε, έκρυβε τους λυγμούς που ξέφευγαν πού και πού μέσα απ’ την ντουλάπα. 

Πέρασαν τα λεπτά. Πέρασαν οι ώρες και ο πιτσιρίκος αποκοιμήθηκε μες στην ντουλάπα. Η βροχή είχε σταματήσει. Το ίδιο και οι κραυγές, τα βογγητά και τ’ αναφιλητά που προέρχονταν απ’ το δωμάτιο. Κάτι περίεργο συνέβαινε. Κάτι, πραγματικά, πολύ περίεργο. Η αγκαλιά του Σταμάτη ήταν άδεια. Το λούτρινο αρκουδάκι είχε εξαφανιστεί.

*Διαβάσετε ολόκληρο το διήγημα "Αμαρτίαι γονέων" στην Ανθολογία «Θρύλοι του Σύμπαντος IV» που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. (σελ. 137) 

*Την Ανθολογία Ελληνικού Φανταστικού Διηγήματος μπορείτε να την βρείτε ΕΔΩ.