ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ

Όποιος έχει την καρδιά, έχει και το κορμί. ―  Chrétien De Troyes Δευτέρα, 6 Ιουλίου 1980 Κολλητέ Γιώργο, Προχθές φτάσαμε στο νησί και εγκατασταθήκαμε στο σπίτι της θείας μου, της Ελένης. Φτάσαμε βράδυ κι ο ουρανός χάριζε απλόχερα αστροφεγγιά. Μπορεί να είχε πέσει κάπως η θερμοκρασία, ωστόσο η υγρασία ήταν ανυπόφορη. Το σπίτι της θείας Ελένης (να σου θυμίσω πως η θεία Ελένη είναι η αδερφή της μαμάς μου) βρίσκεται σ’ έναν λόφο αντίκρυ της θάλασσας. Όλο το βράδυ άκουγα τα κύματα να ψιθυρίζουν αιώνια μυστικά, καθώς παραδινόμουν σ’ έναν βαθύ ύπνο. Όταν ξύπνησα, έμεινα να χουζουρεύω κάμποση ώρα στο κρεβάτι. Ο νους μου σεργιάνιζε πάλι στη γειτονιά μας. Φανταζόμουν εμάς να τρέχουμε πάνω-κάτω στον χωμάτινο δρόμο, να σκαρφαλώνουμε στα δέντρα και να χανόμαστε στους δρόμους παίζοντας κρυφτό. Ακούω τη μαμά να με φωνάζει. Οπότε θα πρέπει να βιαστώ και να κλείσω το γράμμα. Θα σου γράψω το συντομότερο.   Υ.Γ.: Ξέχασα να σου πω: ο μπαμπάς δεν ήρθε μαζί μας. Έμεινε πίσω στην Αθήνα για δουλε...

« Αγάπη · η μοναδική απάντηση στο ζήτημα της ανθρώπινης ύπαρξης». ― Erich Fromm ΟΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ πέφτουν μονότονα, ρυθμικά και ακατάπαυστα σε μια πόλη μουντή και γκρίζα όπως οι κάτοικοί της. Τα τελευταία είκοσι χρόνια βρέχει συνεχώς και ο ήλιος δεν έχει φανεί ούτε για μια φευγαλέα στιγμή. Θα έλεγε κανείς ότι αυτή η ανελέητη και μοχθηρή βροχή έχει σβήσει για τα καλά τον ήλιο και μαζί του το χαμόγελο από τα πρόσωπά όλων των ανθρώπων. Οι καρδιές πλέον όλων είναι ψυχρές και παγωμένες, εξαιτίας ενός χειμώνα που δεν λέει να φύγει – ίσως και να μην τον αφήνουν να φύγει. Σε μιαν άκρη, στο μουσκεμένο πεζοδρόμιο, δίπλα σε μια λακκούβα με λασπόνερα, ένας γεράκος, κοκκαλιάρικος σκύλος ψυχορραγεί. Όμως όποιος περνάει δίπλα του είτε τον αγνοεί επιδεκτικά είτε αποστρέφει με αηδία το βλέμμα του κάνοντας μιαν ευχή: μακάρι να πεθάνει το βρομόσκυλο! Σε κανενός την καρδιά δεν είχε μείνει στάλα αγάπης, καλοσύνης και φιλότιμου. Εδώ πού τα λέμε, αυτές οι έννοιες ίσως να μην υπάρχουν σε κανένα λεξιλόγ...

«Ο άνθρωπος όταν νιώθει πόνο, είναι ζωντανός. Όταν όμως νιώθει τον πόνο του άλλου,  τότε, ναι, είναι άνθρωπος.» – Νίκος Καζαντζάκης ΤΑ ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΝΗΣ  χόρευαν πάσο ντόμπλε στον αέρα και η μυρωδιά της ναφθαλίνης γρατζουνούσε τις μύτες μας. Κάτι λάμπες φθορίου γεννοβολούσαν κάμποσο ξεψυχισμένο φως που έκανε τα μάτια μας να τρέμουν τη λάμψη παρά το σκοτάδι. Η αποθήκη ήταν χωρισμένη τουλάχιστον σε τέσσερις μεγάλους χώρους. Έτσι κι εμείς είχαμε χωριστεί σε ομάδες. Τι ξέρεις να κάνεις; Τίποτα. Ε, θα μάθεις εδώ. Όλοι ήμασταν άγνωστοι μεταξύ μας, όμως έπρεπε να φτιάξουμε ομάδες, να αυτοχρηστεί κάποιος αρχηγός, και να κάνουμε αυτό που δεν ξέραμε, αλλά θα μαθαίναμε στην πορεία. Μη φανταστείτε, δεν ήταν δα και κάτι ακατόρθωτο. Ούτε τέχνη χρειαζόταν από μέρους μας, ούτε τρελές επιστημονικές γνώσεις. Τουναντίον, οι εμπειρίες της ζωής εδώ ήταν πιο σημαντικές. Ήσουν γονιός, έπρεπε να μας κάνεις κατανοητό τι χρειάζεται ένα παιδί, από μωρό έως και δημοτικό, μη σας πω και ...