ΕΠΙΜΟΝΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ

" Όλοι σ’ αγαπάνε, όταν είσαι δυο μέτρα κάτω απ’ τη γη. "  – John Lennon    ΣΤΗ ΖΩΗ , λένε, έρχεσαι χωρίς να το επιλέξεις. Κι άπαξ και γεννηθείς, αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη των πράξεών σου. Απ’ το πρώτο κλάμα ως το τελευταίο βλεφάρισμα, πρέπει ν’ αγωνίζεσαι για κάτι. Κι αυτό το κάτι όταν το κατακτάς, δε σηματοδοτεί αυτομάτως και τη λήξη του πολέμου. Πάντα θα υπάρχει εκεί έξω και κάτι ακόμα για το οποίο θα μάχεσαι. Μπορεί στη ζωή να έρχεσαι χωρίς να το επιλέξεις, ωστόσο μπορείς να επιλέξεις πότε θ’ ανοίξεις για στερνή φορά την πόρτα που οδηγεί στον Άδη, αφήνοντας μια για πάντα πίσω σου αυτόν τον αέναο πόλεμο για μιαν Ελένη. Για να διαβάζετε αυτές τις αράδες, σημαίνει πως ήρθε η ώρα ν’ ανοίξω την πόρτα που οδηγεί στην άλλη πλευρά. Για την ακρίβεια, δεν ήρθε απλώς η ώρα, παρήλθε. Δεν χρειάζεται να κατηγορήσετε κανέναν γι’ αυτή μου την απόφαση μήτε να κλάψετε πικρά. Σ’ αυτό τον κόσμο μπορεί να έφτασα δίχως τη δική μου επιλογή, ο θάνατός μου, ωστόσο, ήταν...

"Δεν υπάρχει αγριότερο θηρίο απ' τον άνθρωπο,  όταν κατέχει δύναμη ίση με το πάθος του."  – Πλούταρχος ΦΟΒΑΣΑΙ; ,   με ρώτησε διστακτικά, και η θηλιά στο λαιμό του άρχισε να στενεύει όλο και περισσότερο για κάθε λεπτό που κυλούσε. Ένας αόρατος φόβος τον έσφιγγε στην αγκαλιά του. Το πρόσωπό του είχε χάσει το χρώμα του και στα μάτια του απλώθηκε μια σκιά που μπορούσε να σκεπάσει όλο τον κόσμο. Για λίγο σάστισα, δεν ήξερα τι να του απαντήσω. Φυσικά και φοβόμουν. Είχα παραλύσει απ' τον τρόμο, ωστόσο δεν μπορούσα να του το πω. Ως μεγαλύτερος έπρεπε να φανώ γενναίος φυσικά. Κράτησα μετά μανίας τα δάκρυα που σκάλιζαν τα μάτια μου για να δραπετεύσουν και του πέταξα ένα ξερό "όχι". Όχι, δεν φοβάμαι, μικρέ. Με κοίταξε διερευνητικά. Έπειτα από λίγο πήρε τα μάτια του από πάνω μου και τα έριξε ευθεία πίσω μου. Κάτι τον τρόμαξε τόσο, που του έκοψε την ανάσα. Αμέσως ο πανικός έσκασε σαν βόμβα πλάι μας. Δεν χρειάστηκε να μου το πει – το είχα καταλάβει: Μας...

«ΞΥΠΝΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ» τον επανέφερε στην πραγματικότητα η μικρή του αδερφή δίνοντάς του παράλληλα και μια αγκωνιά στα πλευρά. «Μας εντόπισαν». Με το σακίδιο περασμένο στον ώμο της, η Λευτεριά, ένα κορίτσι δέκα χρονών με μαύρα μαλλιά τυλιγμένα σε κοτσίδα και μάτια σαν μέλι, άρπαξε τον Αύγουστο από το δεξί του χέρι και τον τράβηξε να σηκωθεί. Ο Αύγουστος γούρλωσε τα μάτια του όλο απορία.  «ΠΑΜΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ, ΤΩΡΑ» σχεδόν ούρλιαξε από το φόβο της η Λευτεριά και πετάχτηκε έξω από τη σκηνή.  Η βλάστηση ήταν πυκνή και σχεδόν έκρυβε τον ήλιο ακόμα και μέσα στο καταμεσήμερο. Είχαν στήσει τις σκηνές τους σ’ ένα ξέφωτο τη μια πολύ κοντά στην άλλη. Δεν ήταν πολλές, αλλά ήταν αρκετές για να φιλοξενήσουν στην κοιλιά τους δέκα μικρά παιδιά. Η Λευτεριά έπιασε το σταυρουδάκι που κοσμούσε τον παιδικό της λαιμό και προσευχόμενη το έσφιξε στην παλάμη της. Ο Αύγουστος βγήκε κι αυτός από τη σκηνή την ώρα που ο Γιώργος, ένας γεματούλης έφηβος με σπυριά στο πρόσωπο και γυαλιά μυω...

ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΝΤΟΥΛΑΠΑ κρύβονταν ο μικρός Σταμάτης. Κρατιόνταν – ένας Θεός ξέρει πόσο – για να μην τον ακούσουν να κλαίει. Η ντουλάπα βρίσκονταν στην κρεβατοκάμαρα των γονιών του. Με το χέρι του έφραζε το στόμα του για να μην του ξεφύγουν τ’ αναφιλητά. Ευχόταν να είχε πεθάνει αυτός τότε που η μητέρα του απέβαλλε το δεύτερο παιδί. Παρακαλούσε τον Θεό να μπορούσε κάπως ν’ αντάλλασσε τη θέση του. Δεν άντεχε άλλο αυτό το μαρτύριο. Δεν μπορούσε να ζει για πάντα σ’ αυτό τον αέναο εφιάλτη. Ένας κεραυνός έσκισε τον ουρανό. Το εκκωφαντικό μπουμπουνητό που ακολούθησε ακούστηκε σ’ όλη την οικουμένη. Ξάφνου τα φώτα έσβησαν σ’ όλη την πόλη. Όλοι έμειναν χωρίς ρεύμα.  Γενικό μπλακ άουτ.  Ο Σταμάτης κρυμμένος κι εγκλωβισμένος στην ντουλάπα άκουγε τα πάντα. Δεν έβλεπε, αλλά άκουγε. Τα πάντα. Τα βογγητά της μητέρας του, του έσκιζαν την καρδιά. Πώς είναι δυνατόν ένα παιδάκι να τα υπομένει όλα αυτά; Ποιος καλός Θεούλης επιτρέπει κάτι τέτοιο; Βογγητά, κραυγ...

ΕΦΥΓΑ, ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ, να πάω στα ζωντανά κι όταν γύρισα... Μεγάλη παύση. Ένας λυγμός σκαρφαλώνει στο λαιμό του κι αρχίζει να τον πνίγει. Παρά ταύτα, βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει: Κι όταν γύρισα, νόμιζα, -ωχ, Θεέ μου!- ότι κοντοζύγωνα στην Κόλαση - σα να διάβαινα, γιε μου, τις Πύλες της Κολάσεως. Φρίκη! Ο θάνατος σε τρυπούσε ως την καρδιά. Παντού, τριγύρω, τον ένιωθες να σε ζυγώνει. Φωτιές, καπνός και θανατικό. Μ' έζωναν τα φίδια έως ότου να φτάκω στο σπίτι μου - δεν ήξερα τι θ' αντικρίσω. Πάλι καλά που δεν έσπασε η καρδιά μου απ' την πίεση. Σταματάει για να πιει μια γουλιά νερό. Το στόμα του έχει στεγνώσει, σε πλήρη αντίθεση με τα μάτια του που είναι υγρά κι έτοιμα να στάξουν. Δεν ήξερα τι -στο διάβολο- μπορεί να είχε συμβεί και ούτε καν το φανταζόμουν. Ναι, είχαμε πόλεμο. Ναι, στον πόλεμο συμβαίνουν φρικτά και τρομερά πράγματα. Εκεί, παιδί μου, ο άνθρωπος βγάζει την καλοσυνάτη μάσκα του και παύει να υποκρίνεται τον καλό - πλέον είναι ελεύθερος να κ...

*Ο Επίμονος Κηπουρός ευχαριστεί θερμά το Fotografico50 για την ευγενική προσφορά τής φωτογραφίας. Δάκρυ δάκρυ  μάζευε και μέθαγε τα λάθη δάκρυ δάκρυ μάζευε και κέρναγε τα πάθη. Μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί αυτοί, αυτοί π' αγαπούν σιωπηλοί. Μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί αυτοί, αυτοί που ζούνε μοναχοί. Δάκρυ δάκρυ μάζευε και πλήρωνε τις αμαρτίες Δάκρυ δάκρυ μάζευε και έπνιγε τις Ερινύες. Μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί αυτοί, αυτοί π' αγαπούν σιωπηλοί. Μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί μες στη ζωή υπάρχουν κι αυτοί αυτοί, αυτοί που ζούνε μοναχοί. Τα δάκρυα του μάζευε σ' ένα δοχείο για να αντέξει της ζωής του το αστείο.

Πυρώνει ο ήλιος τον κόσμο κι εσύ ψάχνεις λίγο δυόσμο πληρώνει αναδρομικά η ψυχή τα ψεύτικα όνειρα και μιαν ευχή. Βουτιές, θηλιές, αγκαλιές και μια χούφτα μαχαιριές γουλιές, σιωπές και κραυγές για δυο λέξεις ακριβές. Απλώνει η θάλασσα μαύρο σεντόνι κι ο ουρανός το τρύπιο παντελόνι ξαπλώνει η νύχτα μοναχή καρτερώντας τη νεκρή αυγή. Βουτιές, θηλιές, αγκαλιές και μια χούφτα μαχαιριές γουλιές, σιωπές και κραυγές για δυο λέξεις ακριβές.